Rysy od Morskiego Oka - jak wygląda ten dzień

Pierwsza część dnia jest łatwiejsza, niż myślisz

Podejście nad Morskie Oko zajmuje nam między 1,5 a 2 godziny i w większości prowadzi asfaltową drogą przez Dolinę Białki i Dolinę Rybiego Potoku. Przy schronisku robimy przerwę na pierwsze śniadanie podczas wycieczki. Już tutaj pilnujemy tempa: na łatwym asfalcie łatwo iść za szybko i zostawić siły, których zabraknie wyżej. To też ta część dnia, w której można spokojnie rozmawiać i rozejrzeć się dookoła.

Stamtąd nad Czarny Staw pod Rysami idziemy kolejne 40-60 minut zyskując około 200m przewyższenia. Nad stawem jest chwila na zdjęcia i łyk wody - startując z tego miejsca czeka nas ostatni fragment trasy, który jest jeszcze stosunkowo łagodny.

Sprzęt zakładamy wcześniej, niż się spodziewasz

Swój komplet sprzętu dostajesz od nas już na starcie, na Palenicy Białczańskiej: kask, uprząż wspinaczkową i lonżę z absorberem. Nie musisz nic przywozić ani wypożyczać osobno z kaucją i zwrotem następnego dnia.

Kask zakładamy powyżej Czarnego Stawu, zanim zrobi się naprawdę stromo. Powód jest prosty: dalej zaczyna się teren, w którym z góry mogą lecieć kamienie, a czasem także rzeczy gubione przez innych - bidon czy termos potrafi zlecieć kilkaset metrów. Kask założony we właściwym momencie jest wart więcej niż kask w plecaku.

Po drodze wchodzimy na charakterystyczny kamień, z którego widać naraz Czarny Staw i Morskie Oko. Zwykle dopiero tutaj czuć wysokość i przestrzeń - i to jest to miejsce, przy którym zatrzymują się wszyscy.

Ostatni dłuższy postój robimy na Buli pod Rysami (2054 m n.p.m.). Tam jemy i tam omawiamy sprzęt: jak założyć uprząż, jak używać lonży z absorberem, jak się w tym poruszać. Robimy to na spokojnym, płaskim miejscu - a nie wtedy, gdy trudność jest już pod nosem.

Największym niebezpieczeństwem na Rysach są inni ludzie

To zdanie, które powtarzam każdej grupie:

Największym niebezpieczeństwem w wejściu na Rysy są inni ludzie.

Rysy to najwyższy szczyt Polski, więc szlak bywa zatłoczony, a podejście według wytyczonego szlaku jest wąskie, strome oraz dwukierunkowe. Ludzie wchodzą i schodzą jednocześnie, w miejscach, gdzie mijanie się wymaga uwagi. Częścią naszej pracy jest regulowanie ruchu na szlaku - pilnujemy, gdzie i kiedy się mijamy, żeby nikt z zewnątrz nie stworzył zagrożenia dla naszej grupy. Do tego dochodzi realne ryzyko spadających kamieni.

Tego elementu nie da się kupić osobno ani nadrobić dobrą kondycją. Idąc samemu, po prostu nie masz nikogo, kto tym zarządza.

Ostatnie podejście: grań i łańcuchy

Wyżej wychodzimy na grań w rejonie Turni nad Grzędą (2472 m n.p.m.) i stamtąd przechodzimy na Przełączkę pod Rysami (2469 m n.p.m.). To emocjonujące fragmenty - strome i częściowo ubezpieczone łańcuchami. Następnie, podejście w stronę szczytu prowadzi po łańcuchach tylko do pewnego momentu - ostatni fragment doprowadzający nas do kopuły szczytowej jest pozbawiony sztucznych ułatwień.

Na Rysach zwykle jest tłoczno. Ludzi jest dużo, a na zdjęcie na szczycie trzeba czasem chwilę odczekać. Jeśli mamy czas i siły, wchodzimy jeszcze na słowacki wierzchołek - jest luźniej, a formalnie to on jest wyższy (2503 m).

Zejście jest trudniejsze niż wejście

To zaskakuje większość ludzi. Schodzimy tą samą drogą, ale zejście sprawia zwykle więcej problemu niż wejście: nie widać tak dobrze stopni, jesteś już zmęczony, zaczynają boleć nogi. Uwaga musi zostać z tobą do samego końca, mimo że szczyt został już zdobyty.

Jest też druga strona tego samego fragmentu: z góry widoki naprawdę zachwycają. Morskie Oko i Czarny Staw widziane z wysokości to rzecz, dla której ludzie tu wracają.

Zejście z Rysów na Bulę pod Rysami wypada zwykle około 14:00-16:00, a potem zostaje spokojny powrót nad Morskie Oko i dalej na Palenicę.

Po drodze opowiadamy

Wejście na Rysy to nie jest cały dzień w milczeniu. Opowiadamy o historii tych miejsc, topografii, przyrodzie, dawnym górnictwie i hutnictwie pod Tatrami, o pierwszych wejściach na okoliczne szczyty i o tym, jak zachować się w czasie burzy. Najwięcej mówimy o tym, o co sami zapytacie - i pytań zwykle nie brakuje.

Zawracamy, kiedy trzeba - i to też jest część usługi

Zdarza nam się zawracać z Rysów i traktujemy to jako normalną część pracy, nie porażkę. Powody bywają różne: nadchodząca burza, kondycja, która nie pozwala iść dalej, ekspozycja, która okazała się dla kogoś za trudna psychicznie, zbyt wolne tempo albo deszcz i wychłodzenie.

To decyzja, której idąc samemu prawie nikt nie podejmuje na czas - bo szczyt jest już blisko, bo szkoda dnia, bo „jakoś to będzie". Przewodnik podejmuje ją wcześniej i na chłodno.

Co dostajesz w cenie

• Kask, uprząż i lonża z absorberem - odbierasz na Palenicy Białczańskiej.
• Naukę w terenie: jak założyć sprzęt, jak się asekurować, jak poruszać się po łańcuchach.
• Regulowanie ruchu na szlaku w najbardziej zatłoczonych miejscach.
• Grupa do 5 osób plus przewodnik.
• Prowadzenie po polsku lub angielsku.

Dwie rzeczy, których pasek nie pokazuje: zejście jest długie i mocno obciąża kolana, a przy złej prognozie zmieniamy plan. Jeśli Rysy masz już za sobą i szukasz czegoś trudniejszego technicznie, kolejnym krokiem jest Orla Perć z przewodnikiem (etap I).